صفر

تا بي نهايت رنگ

متولد شدم

در دنيايي كه هست

اما نيست

جاري شدم در روح صبحي كه خورشيد

سايه اش را رصد نكرده است

و گم شده ام در كهكشاني كه هنوز دهانش بوي شير ميدهد

صفر

تا بي نهايت هزارو سيصد و ...

وهرچند تا كه بخواهي حاشا كني

فرقي هم نمي كند

كسي نگفت آرزوهايت را كجا دفن مي كني

وقتي سلام مي كنم

دهانم گس مي شود

مادرم مي گويد :

از بچه گي تلخ بودي

اين را از بوي بادام هاي كوهي

روييده بر نوجواني ام فهميدم

حالا ديگر فرصتي براي

رنگ كردن آرزوهايم باقي نمانده است

من مانده ام و كاغذ ها ي مچاله شده ي خط خورده

كه هيچ آفريني ندارد

و كهكشاني كه دهانش بوي شير مي دهد

!! نوشته شده توسط علی مطهری | 8:54 | سه شنبه نوزدهم تیر 1386 •