رفته، رفته محو می شود

ردپای کودکی که سالها

شعرهای غربت مرا

خوشه ،خوشه شروه می کند

قطره ،قطره آب می شود

روزهای خیس و سرد کودکی که هر طلوع

بوی نان کوچه های روبرو

لقمه ،لقمه سیر می شود

و عاقبت در هجوم بادهای ناگهان

نقطه ،نقطه برگ ،برگ

صفحه ،صفحه  فصل ،فصل

ذره، ذره زرد می شود

لحظه ،لحظه پیر می شود    

و در شبی بی ستاره بی صدا

آخرین نگاه را ترانه می کند

!! نوشته شده توسط علی مطهری | 8:33 | چهارشنبه بیست و نهم آبان 1387 •